Enigszins teneergeslagen door het ontbreken van onze inspirator Jack (griep) togen we we naar de Moutstraat in Utrecht. Veel hoop hadden we niet maar we zouden er vol voor gaan werd dapper afgesproken.
Rond half tien stond het 2-2.
Marco aan bord acht had niet heel veel moeite met zijn tegenstander. Het ging eigenlijk vanzelf en na damewinst was deze parij binnen.
Albert aan bord 5 had het een stuk moeilijker. In een Siciliaan ging hij ondanks taai verzet ten onder.
Bram aan bord 3 kreeg te maken met een damegambiet en met een pion achter werd hij tergend langzaam gewurgd.
Nico wist in een spannende partij een stukoffer van de tegenstander te weerleggen en won heel netjes aan bord 7.
Daarna was het de beurt aan Gerald aan bord 2 : na een leuke opening kwam hij positioneel klem te zitten, stukverlies was niet te vermijden en we stonden met 2-3 achter....
Vervolgens gaf Hans zich over na met nog veel stukken op het bord in een uitzichtlozxe positie op de koningsvleugel te zijn beland: 4-2 in ons nadeeel.
Henk ( bord 6) en Mon (bord 1) waren nog bezig en moesten het dus doen. Na het weigeren van een remiseaanbod zette Henk alles op alles en wist de vijandelijke koning klem te zetten in de hoek waarna zijn toren tot schrik van "heel IJsselstein" mat in twee liet liggen en zijn tegenstander hierdoor nog een (kleine ) kans gaf. Deze was daar kennelijk zo van in de war geraakt dat hij zich vervolgens aan een dubbele aanval van Henks toren blootstelde en prompt moest opgeven.
4-3 nog maar en alle ogen waren nu gericht op Mon. Zou het dan toch?.
In een eindspel met een paard tegen alleen maar pionnen deed hij bekwaam zijn plicht en zorgde voor het zeer welkome punt. 4-4 was bereikt!.
